Δεν είναι η πιο εύκολη Κυκλάδα. Ούτε η πιο κοσμική, ούτε η πιο πολυφωτογραφημένη. Είναι όμως από εκείνα τα νησιά που αποκτούν φανατικούς επισκέπτες. Ανθρώπους που επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι, σαν να ανανεώνουν ένα ραντεβού με φίλους ή με μια εκδοχή του εαυτού τους που υπάρχει μόνο εδώ.

Η Ανάφη έχει μια σπάνια, ακατέργαστη γοητεία. Άγρια τοπία, εκτυφλωτικό φως, ανεπιτήδευτη ομορφιά και μια ανεξήγητη αίσθηση ελευθερίας που δύσκολα συναντάς πια στο Αιγαίο.

Το πολύωρο ταξίδι, οι περιορισμένες κλίνες και η απόσταση από όλα όσα θεωρούμε «βολικά» λειτούργησαν για χρόνια σαν ένα φυσικό φίλτρο απέναντι στον μαζικό τουρισμό. Έτσι, η Ανάφη κράτησε ζωντανή μια ατμόσφαιρα που θυμίζει Κυκλάδες των ’90s: μποέμ, αυθεντική, αντισυμβατική και απίστευτα κοινωνική. Εδώ οι παρέες μπλέκονται μεταξύ τους, οι άγνωστοι γίνονται φίλοι μέσα σε μία μέρα και οι συζητήσεις συνεχίζονται από την παραλία μέχρι το τελευταίο ποτό της νύχτας.

Το dress code είναι μαγιό, παρεό και σαγιονάρες. Στην Ανάφη δεν χρειάζεται να κανονίσεις τίποτα.  Το πρόγραμμα γράφεται αυθόρμητα. Το νησί σε πηγαίνει μόνο του.

Το πρωί θα πας για μπάνιο στον Ρούκουνα, το απόγευμα σε κάποιο αυτοσχέδιο beach party στο Κλεισίδι και όταν πέσει ο ήλιος η ζωή μεταφέρεται στη Χώρα.

Η βραδιά ξεκινά με χαλαρό socializing στην πλατεία, συνεχίζεται στον Μύλο και λίγο πριν το ξεμέρωμα καταλήγει στις θρυλικές Μάντρες, ίσως το πιο εναλλακτικό αφτεράδικο του Αιγαίου. Κάποιες νύχτες, όμως, δεν χρειάζεται ούτε μπαρ ούτε DJ. Αρκεί μια κιθάρα, δύο μπουζούκια και οι αυθόρμητες ρεμπέτικες βραδιές στον Ρούκουνα, εκεί όπου η μουσική μπλέκεται με τον ήχο των κυμάτων μέχρι να ξημερώσει.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ανάφη αποτελεί εδώ και δεκαετίες αγαπημένο προορισμό της LGBTQ+ κοινότητας και ανθρώπων από τις queer καλλιτεχνικές σκηνές του Βερολίνου, του Λονδίνου και του Λος Άντζελες. Όχι γιατί είναι «trendy», αλλά γιατί παραμένει ελεύθερη. Ένα μέρος όπου κανείς δεν κοιτάζει πώς ντύνεσαι, με ποιον ταξιδεύεις ή ποιος είσαι.

Οι παραλίες που σε γειώνουν

Οι παραλίες της Ανάφης έχουν κάτι σχεδόν θεραπευτικό. Είναι άγριες αλλά γαλήνιες, ανεμοδαρμένες αλλά φιλόξενες. Έχουν άμμο που καίει, αρμυρίκια που χαρίζουν σκιά, κρυστάλλινα νερά. Σε κάνουν να χαμηλώνεις τους ρυθμούς χωρίς να το καταλάβεις.

Το Κλεισίδι είναι η πιο εύκολη στην πρόσβαση παραλία του νησιού. Πάνω από την αμμουδιά, το Mule and the Pig δίνει τον τόνο με χαλαρά απογευματινά DJ sets και beach parties που δεν χάνουν ποτέ τον ανεπιτήδευτο χαρακτήρα τους.

Ο Ρούκουνας είναι η ψυχή της Ανάφης. Εδώ χτυπά η πιο ελεύθερη καρδιά του νησιού. Ένα κομμάτι της παραλίας φιλοξενεί ακόμη τους ελεύθερους κατασκηνωτές, άλλοι αράζουν κάτω από τα αρμυρίκια, άλλοι διαβάζουν, άλλοι απλώς κοιτούν τη θάλασσα. Κανείς δεν βιάζεται.

Αν πάλι αναζητάς περισσότερη απομόνωση, βάλε τα παπούτσια σου και περπάτησε μέχρι το Κατσούνι, τη Βαγιά, τους Αγίους Αναργύρους ή την Κατελιμάτσα. Στην Ανάφη οι πιο όμορφες παραλίες δεν χαρίζονται· κερδίζονται με τα πόδια. Και κάπως έτσι, η διαδρομή γίνεται μέρος της απόλαυσης.

Ο Μονόλιθος και η πιο όμορφη ανάβαση του νησιού

Ο Μονόλιθος είναι η εικόνα που σε ακολουθεί πολύ καιρό μετά το τέλος των διακοπών.  

Ο δεύτερος μεγαλύτερος μονόλιθος της Ευρώπης μετά το Γιβραλτάρ δεσπόζει πάνω από την Ανάφη σαν φυσικό γλυπτό. Η ανάβαση προς τη Μονή της Καλαμιώτισσας είναι πολύ πιο εύκολη απ’ όσο φαντάζεται κανείς· μετά τα πρώτα λεπτά, το μονοπάτι γίνεται σχεδόν απολαυστικό και η θέα ολοένα ανοίγει προς το απέραντο γαλάζιο.

Είχα την τύχη να τον βλέπω κάθε πρωί από το παράθυρό μου. Και έφυγα με μία υπόσχεση: την επόμενη φορά θα ανέβω για να κοιμηθώ εκεί, κάτω από τα αστέρια.

Ένα νησί που παράγει κρασί

Αν κάτι δεν περίμενα να ανακαλύψω στην Ανάφη, ήταν ένα τόσο συναρπαστικό οινικό κεφάλαιο. Μέσα σε πέτρινες πεζούλες, σχεδόν κρυμμένα από τον άνεμο, μικροσκοπικά αμπέλια δίνουν κρασιά με χαρακτήρα, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και στα πιο άνυδρα νησιά η γη ξέρει να εκπλήσσει.

Ο Στέφανος Μιχάλης, του Κτήματος Φλαμουρού, έχει δημιουργήσει ένα μικρό οινολογικό θαύμα σε ένα νησί που ελάχιστοι συνδέουν με το κρασί. Ασύρτικο αλλά και σπάνιες ερυθρές ποικιλίες όπως Φωκιανό, Μαυροτράγανο και Μαντηλάρι. Και κάπου εκεί θα μάθεις ότι η «Γαιδουριά» στην Ανάφη δεν είναι προσβολή. Είναι το όνομα μιας τοπικής ποικιλίας που αξίζει να αναζητήσεις.

Μην φύγεις χωρίς να δοκιμάσεις και το ντόπιο μέλι. Ανθικό, ελαφρύ και φίνο, μοιάζει να συμπυκνώνει όλα τα αρώματα του ξερού κυκλαδίτικου τοπίου.

Πού τρώνε όσοι επιστρέφουν κάθε χρόνο

Στη Μαργαρίτα οι τοπικές συνταγές αποκτούν μια πιο σύγχρονη, δημιουργική προσέγγιση χωρίς να χάνουν τον χαρακτήρα τους.

Στο Αρμενάκι θα βρεις ολόφρεσκο ψάρι σε ένα από τα ωραιότερα μπαλκόνια της Χώρας, με το βλέμμα να χάνεται στο [έλαγος.

Το Λιοτρίβι παραμένει σταθερή αξία για καλομαγειρεμένα φαγητά και φρέσκο ψάρι, ενώ το Στέκι είναι από εκείνα τα μέρη που δύσκολα λείπουν από το πρόγραμμα όσων επιστρέφουν στην Ανάφη κάθε καλοκαίρι.

Το νησί που αναδύθηκε από το φως

Η μυθολογία λέει πως όταν οι Αργοναύτες επέστρεφαν από την Κολχίδα, μια φοβερή καταιγίδα απειλούσε να τους καταπιεί. Ο Ιάσονας παρακάλεσε τον Απόλλωνα να τους σώσει και ο θεός έριξε ένα φωτεινό βέλος στη θάλασσα. Μέσα στο σκοτάδι αναφάνηκε ένα μικρό νησί, που έγινε το καταφύγιό τους.

Έτσι, σύμφωνα με τον μύθο, γεννήθηκε η Ανάφη.

Και ίσως αυτό να εξηγεί γιατί, ακόμη και σήμερα, το φως εδώ μοιάζει διαφορετικό.

Το μυστικό της Ανάφης

Δεν ξέρω αν η Ανάφη θα παραμείνει έτσι για πάντα. Ήδη αλλάζει. Περισσότερα δωμάτια, περισσότερος κόσμος, νέες υποδομές. Κι όμως, όσο κάθεσαι ένα βράδυ στην πλατεία, όσο περπατάς προς τον Ρούκουνα με μια πετσέτα στον ώμο ή όσο βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει από τις Μάντρες, καταλαβαίνεις ότι η ουσία της δεν βρίσκεται στα μέρη αλλά στους ανθρώπους και στον ρυθμό τους.

Είναι από τα ελάχιστα νησιά όπου, μετά από τρεις μέρες, σταματάς να αισθάνεσαι επισκέπτης. Αρχίζεις να χαιρετάς τους πάντες με το μικρό τους όνομα, να συναντάς την ίδια παρέα σε κάθε στάση της ημέρας και να νιώθεις πως ανήκεις, έστω και προσωρινά, σε μια μικρή κοινότητα.

Ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο μυστικό της Ανάφης. Δεν σε κάνει να ερωτευτείς απλώς ένα νησί. Σε κάνει να νοσταλγείς έναν τρόπο ζωής που νόμιζες πως είχε χαθεί μαζί με τις παλιές Κυκλάδες.

LOCAL SECRET

Το λεωφορείο της Ανάφης δεν είναι απλώς μέσο μεταφοράς. Είναι το σημείο όπου θα γνωρίσεις τους μισούς ανθρώπους που θα ξανασυναντήσεις το ίδιο βράδυ στην πλατεία. Και πιθανότατα θα σε θυμούνται με το μικρό σου όνομα μέχρι να φύγεις.

DON’T MISS

Αν οι Μάντρες κλείσουν και δεν νυστάζεις ακόμη, συνέχισε μέχρι τον Κουρσάρο για μια παγωμένη μπίρα λίγο πριν ξημερώσει. Εκεί καταλαβαίνεις πραγματικά γιατί οι νύχτες στην Ανάφη μοιάζουν να μην τελειώνουν ποτέ.