Κάποια openings κάνουν αίσθηση γιατί έχουν ξεκάθαρο λόγο ύπαρξης: δίνουν στην πόλη έναν νέο τρόπο να τρως (και να βγαίνεις), όχι απλώς ένα ακόμη concept. Άλλοτε με μαγειρευτά που μιλάνε τη γλώσσα του τώρα, άλλοτε με Ιαπωνία υψηλής ακρίβειας, άλλοτε με ψάρι στο κέντρο χωρίς τη βαριά τελετουργία της παραλιακής.

Αυτή είναι η δεκάδα που συζητιέται περισσότερο, και για σωστούς λόγους.

1. Ζιγκοάλα (Ομόνοια)

Το Ζιγκοάλα είναι από εκείνα τα μαγαζιά που σε κερδίζουν γιατί πιάνει με έναν ωραίο τρόπο την νοσταλγία της παλιάς Αθήνας και τη φέρνει στο τώρα. Με αισθητική ελληνικού «μαγειρείο πόλης», (στεγάζεται άλλωστε στο παλιό μαγειρείο «Αθήναιον») ανοιχτή κουζίνα και καθαρή πρώτη ύλη. Πίσω του είναι ο Κωνσταντίνος Δαγριτζίκος (Six d.o.g.s.) και στην κουζίνα ο Βασίλης Χαμάμ, δίδυμο που ξέρει να στήνει χώρους με ρυθμό και πιάτα με μνήμη αλλά χωρίς να μένουν στο χθες. Στο μενού θα πετύχεις, μεταξύ άλλων, κεφτεδάκια, γαρίδες κοιλάδας με λωτό, κοτόπουλο “παλαιστινιακό”, προβατίνα με ξινόχονδρο και σορμπέ λεμόνι με καβουρδισμένο σουσάμι, και καλό ψωμί. Η λίστα κρασιών κοιτάει πολύ σε φυσικές ετικέτες, ενώ το soundtrack θυμίζει παλιό τζουκ-μποξ με παλιά λαϊκά.

2. Onuki @ THE ILISIAN (Ιλίσια)

Το Onuki στην Αθήνα είναι η στιγμή που το fine Japanese αφήνει το resort mood και περνά σε ένα μητροπολιτικό, κοσμοπολίτικο κάδρο. Στο THE ILISIAN, με επικεφαλής τον Σταμάτη Σκριάπα (γνωστό από το Onuki της Costa Navarino), η εμπειρία ποντάρει στην ακρίβεια: κοψίματα, εμμονή στη λεπτομέρεια και μια «ήσυχη» πολυτέλεια που εκφράζεται στους κομψούς χώρους δίπλα στην πισίνα, με αίσθηση θέας και αέρα ξενοδοχείου-προορισμού.

Στην κουζίνα, η εποχικότητα δεν είναι σύνθημα αλλά πρακτική: στο sushi bar θα βρεις καθημερινά περίπου 20 είδη ψαριών, από φρέσκια γαρίδα και τόνο μέχρι fish of the day, ενώ η πρώτη ύλη ανεβαίνει επίπεδο με wasabi και χτένια από το Χοκάιντο. Υπάρχουν και «ζεστά» πιάτα, καθώς και τέσσερις επιλογές σε κρέας. Η αρχιτεκτονική υπογραφή των Yabu Pushelberg δίνει τον τόνο, ενώ η κάβα κινείται σε πολύ ιαπωνική λογική, με sake, shōchū, σπάνια αποστάγματα και cocktails που παίζουν σε αρωματικό λεξιλόγιο yuzu, shiso και matcha.

3. Anthes (Σκούφου, κέντρο)

Το Anthes στη Σκούφου είναι το είδος του bar-restaurant που φτιάχνει ωραία ατμόσφαιρα: αρκετά busy για να κρατά ενέργεια, με κοσμοπολίτικο τόνο αλλά καθαρά αθηναϊκή ταυτότητα. Τη γαστρονομική κατεύθυνση υπογράφει ο executive chef Ιπποκράτης Αναγνωστέλης (Kensho Mykonos, Crios Paros), με την Κωνσταντίνα Παναγιωτοπούλου στο τιμόνι της κουζίνας, σε ένα concept που παντρεύει ελληνική μνήμη με ιαπωνικές πινελιές και comfort διάθεση χωρίς να χάνεται η fine-dining φινέτσα. Η κάρτα είναι φτιαγμένη για sharing: tartare σφυρίδας με yuzu, καπνιστός ταραμάς σε λαδένια, μελιτζάνα «σαν μουσακάς», άψογη gyoza, καραμελωμένο κουνουπίδι με ταχίνι-σουσάμι. Δυνατή μπάρα, food-friendly cocktails και κάβα με νησιώτικες αναφορές συμπληρώνουν τη βραδιά.

4. Πλυτά (Γούβα, Παγκράτι)

Τα Πλυτά είναι το ωραίο παράδοξο της πόλης: έχει ατμόσφαιρα γειτονιάς, αλλά κουβαλά πίσω του μια τετράδα βαριάς εμπειρίας (Κοσκινάς–Λουκάκης–Πεδιαδιτάκης–Κοροβέσης) και αυτό «γράφει» σε ό,τι βγαίνει από την κουζίνα. Το μοντέλο είναι απλό: ξυλόφουρνος/κάρβουνο, μικρό-σφιχτό μενού που αλλάζει με την αγορά, πιάτα που ακουμπούν παράδοση χωρίς να την καμουφλάρουν. Αν θες highlights για να ξεκινήσεις: κόκκορας πιλάφι, γίδα κοκκινιστή πάνω σε τηγανητές πατάτες, και σοκολατόπιτα για το κλείσιμο (αυτή που κάνει το τραπέζι να σωπάσει για 10’). Τιμές σε λογικό εύρος για το επίπεδο, αν και οι μερίδες είναι σχετικά μικρές.

5. Nonnas (Πλάκα)

Στην Πλάκα, το Nonnas έχει ενδιαφέρον γιατί επιχειρεί να σταθεί ως σύγχρονο all-day dining σε σημείο-βιτρίνα, αλλά με σεφ που έχει γράψει χιλιόμετρα: ο Ηλίας Κιαζόλι κάνει εδώ το πρώτο του επιχειρηματικό βήμα, με εμπειρίες από απαιτητικές κουζίνες και θέσεις ευθύνης. Η ατμόσφαιρα κινείται σε “urban trattoria” ύφος, ζεστή και φιλόξενη, με ένα εντυπωσιακό mural στον τοίχο που λειτουργεί σαν το οπτικό του σήμα κατατεθέν και μια κουζίνα σε κοινή θέα, ώστε να βλέπεις τη δράση και το στήσιμο των πιάτων.

Στο μενού, η λογική «Old New Recipes» μεταφράζεται σε comfort γεύσεις με σύγχρονη καθαρότητα: ζυμαρικά και ριζότο με ωραία βουτυράτη υφή, κρέατα με σωστό ψήσιμο και σάλτσες που θυμίζουν «σπιτικό» αλλά πιο φίνα, καθώς και πιάτα ημέρας που κουμπώνουν με την εποχικότητα. Το κρασί έχει δικό του ρόλο: ο sommelier σε καθοδηγεί με προτάσεις που ταιριάζουν στο τραπέζι, ανεβάζοντας το Nonnas από «ωραίο μέρος στην Πλάκα» σε έξοδο με γαστρονομική πρόθεση.

6. Sea You (Κολωνάκι)

Το Sea You Mezeri πατάει σε κάτι που σπάνια πετυχαίνει στο κέντρο: «χαλαρή» ψαροφαγία με σοβαρή πρώτη ύλη και καθαρή τεχνική. Στεγάζεται στο ισόγειο του Lemos Centre (Καρνεάδου) και σε βάζει στο mood πριν καν ανοίξεις το μενού: μπλε-λευκοί τοίχοι με μαύρες καμπύλες γραμμές σαν κύματα, μια ελιά στη μέση της σάλας, πρασινάδες και καθρέφτες που φτιάχνουν την ψευδαίσθηση «παραθαλάσσιας» εξόδου. Το τελικό κλικ το κάνει η παραδοσιακή ψαριέρα με την ψαριά της ημέρας, συχνά άρτι αφιχθείσα από τη Χαλκίδα.

Στο τραπέζι, ο σεφ/συνιδιοκτήτης Δημήτρης Νίκολης βγάζει πιάτα με ουσία και παιχνίδι: κεφτεδάκια γαρίδας, γαύρος με βινεγκρέτ λεμόνι-κάπαρη, λακέρδα πολίτικη με πίκλα κρεμμυδιού, carpaccio κόκκινης γαρίδας με ελαιόλαδο–lime, χτένια σοτέ με αέρινο espuma πατάτας, γόνος σουπιάς με λαδολέμονο και “κοντοσούβλι” καλαμαριού στα κάρβουνα με μελάνι σουπιάς. Και για τους φανατικούς του comfort: το κριθαρότο-παέγια με γαρίδα, μύδια και σαφράν είναι το πιάτο που κάνει πολλούς να ξαναγυρίσουν.

7. Zappa @ Αίγλη Ζαππείου (Ζάππειο)

Το Zappa σηματοδοτεί τη νέα εποχή της Αίγλης: μια ουσιαστική αλλαγή σελίδας με all–day fine dining restaurant & bar σε ένα από τα πιο εμβληματικά spots της Αθήνας. Η σκυτάλη της κουζίνας πέρασε στον Χρύσανθο Καραμολέγκο, έναν σεφ με διαδρομή που έχει χτιστεί πάνω στην τεχνική, την πειθαρχία και το καθαρό γευστικό στίγμα. Η γραφή του κινείται άνετα «ανάμεσα» σε Ελλάδα και Ανατολή — με αρώματα, βάθος και umami. Εδώ το rebranding έχει περιεχόμενο, ρυθμό, είναι εμπειρία που στέκεται από μεσημέρι μέχρι βράδυ, με το Ζάππειο να δίνει το σκηνικό και την κουζίνα να δικαιολογεί το buzz. Με επιρροές από τεχνικές και αρωματικές παλέτες της Ανατολής, μπαχαρικά, καπνιστά στοιχεία, ζυμώσεις, ζωμούς με βάθος, δημιουργεί πιάτα που έχουν χαρακτήρα και μεσογειακή ρίζα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των γιορτών, το Zappa αναδεικνύει αυτή τη ζωντανή του ταυτότητα και εκτός πιάτου, με θεματικές μουσικές βραδιές, ανατρεπτικά DJ sets και live performances. Ένα πρόγραμμα που προσαρμόζεται στην εποχή, αλλά κυρίως αποκαλύπτει τη φιλοσοφία του χώρου: ένα σύνολο εμπειριών όπου η δημιουργικότητα, η μουσική και η υψηλή γαστρονομία συνυπάρχουν.

8. Hafu (πλατεία Αγίων Θεοδώρων)

Ο Σωτήρης Κοντιζάς επέστρεψε με το Hafu, λέξη που στα ιαπωνικά σημαίνει «μισός-μισός» και το τοποθετεί εκεί που η Αθήνα έχει παλμό: στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων.  

Ο χώρος έχει ανακαινιστεί εκ βάθρων με καθαρές ιαπωνικές αναφορές: ξύλο ως κυρίαρχο υλικό, ήρεμες γραμμές, φροντισμένα τραπέζια που σε βάζουν αμέσως στο mood. Στην μπάρα, ο πελάτης έχει πλήρη επόπτευση του ανοιχτού μέρους της κουζίνας, μια εμπειρία που θυμίζει σουσάδικο: βλέπεις την τεχνική να δουλεύει, ακούς τον ρυθμό, και εκτός από το φαγητό, απολαμβάνεις τη διαδικασία.

Το concept είναι ξεκάθαρο: μια κουζίνα που παντρεύει ιαπωνικά και ελληνικά στοιχεία χωρίς επίδειξη. Comfort, καθαρότητα, ακρίβεια και πιάτα που σε κάνουν να θες να ξαναδοκιμάσεις, όχι επειδή «δεν τα κατάλαβες¨, αλλά επειδή κρύβουν λεπτομέρειες. Το Hafu δεν πουλάει εξωτισμό, πουλάει ισορροπία. Και σε μια πόλη που συχνά πηγαίνει από το ένα άκρο στο άλλο, αυτή η ισορροπία είναι τελικά το πιο δυνατό του χαρτί.

9. Άθος (Ακαδημία Πλάτωνος)

Ο Άθος έρχεται από ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει φωτιά, ρυθμός σάλας και ελληνική γεύση χωρίς φολκλόρ. Στην Ακαδημία Πλάτωνος στήνει ένα μικρό, σύγχρονο μαγειρείο-προορισμό με ανοιχτή κουζίνα και θράκα: εδώ το «μαγειρεύω» γίνεται σχεδόν πρωτόγονο, γιατί όλα ξεκινούν από ξύλο, κάρβουνο και στάχτη. Το μενού έχει 18 πιάτα, σύνθετα αλλά αυθεντικά. Ξεκινάς με πιροσκί από χειροποίητη ζύμη, κιμά με πολίτικο άρωμα και δροσερό ξύγαλο. Τα κολοκυθάκια αυγολέμονο σιγομαγειρεύονται πάνω στα ξύλα και παίρνουν άρωμα πυράς, η καπνιστή μελιτζάνα βγαίνει από τη φωτιά με τυρί, ντομάτα, ελαιόλαδο, ρίγανη. Τα ντολμαδάκια θυμίζουν σπίτι, και για κρέας, μπιφτέκι από πρόβατο ή αρνί στον νταβά, όπως παλιά. Φαγητό με ψυχή, ένας λόγος που η γειτονιά ανεβαίνει.

10. Ντίβα (Κολωνάκι)

Η Ντίβα είναι από εκείνα τα νέα openings που τα λες με το μικρό τους όνομα, σαν να υπήρχαν πάντα. Αθηναϊκή και θεατρική (όπως προδίδει το όνομά της), ισορροπεί ανάμεσα σε retro γοητεία και σύγχρονο going out. Σε τραβάει για ποτό και σε κρατάει για φαγητό: γνώριμες γεύσεις, καθαρή τεχνική, σάλτσες με ένταση χωρίς περιττές φιοριτούρες. Το σκηνικό είναι sexy: σπασμένοι σοβάδες και εκτεθειμένα τούβλα, κεριά, άγριο μάρμαρο, νίκελ καρέκλες και κατακόκκινοι κατάλογοι. Περνάς τις βελούδινες κουρτίνες και ξεκινά η «κινηματογραφική» εμπειρία. Στο μενού, best seller η tempura κουνουπιδιού, ενώ η τσιπούρα crudo με yuzu και πιπέρι εσπελέτ δείχνει προς τα πού πάει η κουζίνα: καθαρή, παιχνιδιάρικη, με μικρές «αταξίες» που σε κάνουν να ξανάρθεις.